Herinneringen en foto's van Berthie Postma Sepers

Foto's:

Onze schokker de Goede Gunst die aan de bol lag gemaakt met natuurlijke materialen.

Mijn liefde hiervoor is denk ik hier ook ontstaan.


 

Het veerhuis van Banning waar onze fietsen in de schuur stonden, waar ik lekkere wafels mocht eten 

en waar mijn ouders hun 12 1/2 jarig huwelijksfeest hebben gevierd en ik in de kelder sliep

.                  


Deze foto werd aan de bol genomen met op de achtergrond de schokker waar mijn moeder Bertha nog net te zien is. 

Hiervan is een film gemaakt waar ik nog steeds naar op zoek ben.


In de oorlog hebben ze de schokker laten zinken. We kwamen bij veel families. v Kol, Niels, Witjes en Wennekes waar we vaak kwamen en de “slacht aan de kant maakte” de jongens maakte dan een “foekepot voor mij.”

Staande op een krib aan de Waal ruik ik de geur van de schepen en het water. Het is mei. Diep adem ik de geuren in.Het is de geur van mijn prille jeugdjaren. Voor de vorst naar Haalderen uitgeweken en daar 20 december 1946 geboren. Na de vorst weer terug naar Doornenburg. Gedoopt in Gendt. 

Mijn gedachten gaan terug : de krib bij Banning. De dijk vol met bloemen en het oude Veerhuis met de veranda en hun lieve bewoners. De staldeur met de kleine instapdeur. Het geurende hooi en de kakelende kippen die uiteenstoven als mijn moeder daar haar fiets of mijn vader zijn fiets met de grote mand daar pakten. De vers gevangen vis zat in de mand die hij elke dag uitventte en vrijdags naar de zusters in het klooster bracht. Wat was ik blij als ik mee mocht op die grote fiets, naar de zusters toe. Met een zware “bonk” viel de klopper op de kleine deur die zich in de kloostermuur bevond. Naar mijn kinderidee duurde het wel lang voordat een lieve stille zuster de deur , die kraakte  in zijn scharnieren, ontgrendelde en opendeed. 

Over het klinkerpaadje kwamen we in de keuken met de betegelde vloer en dan........kwam de verrassing! Een opgepoetste rode sterappel die puntsgewijs ingesneden werd zodat de twee helften, als een deksel op een doosje, weer in elkaar konden. Ik denk dat ik ongeveer 3 jaar moet zijn geweest. Veel uit deze tijd bestond uit het ontdekken ,opdoen van nieuwe kinderindrukken uit de natuur die nu nog vaak opkomen als ik op mijn atelier aan het werk ben met natuurlijke materialen. Dit alles was na de oorlog waarin mijn ouders, en velen met hen, veel meemaakten. Ook mijn oom en tante van Son en bij Hulhuizen mijn oom en tante Sepers lagen aan de Waal te vissen.

Mijn moeder is heel jong overleden en deze jaren zijn voor mij wel de gelukkigste. Ik hoop dat het allemaal niet te lang is geworden maar deze en nog andere zijn mijn mooie herinneringen aan Doornenburg.


Zo zullen enkele mensen mijn moeder misschien nog wel herkennen.


Lieve groet,

Berthie postma Sepers.