De oude eik

= De "Duizendjarige eik" =



 

Het landschap in de Betuwe moet rond de 10e en 11de  eeuw uit parkachtige loofbossen ,met onder meer Eiken, Iepen, Beuken en Lindebomen hebben bestaan.

Binnen de open ruimtes in de bossen hadden de boeren waarschijnlijk hun akkers en weiden.

Een relict uit dit hardhoutooibos is wellicht ook de welbekende “duizendjarige eik”

 

 

 Tekening van het kasteel in 1732, hier zien we dat de Burcht omringd was met eiken.

 

En ook op onderstaande plaatjes is dit goed te zien.

          



 Uit beschrijvingen rond 1885 blijkt dat er een “stuk bast met eenig loof bekroond” van de oude eik over is.

 

 

 Een gravure uit 1828 van E.J. van Amerom en D.J Sluijter van de Duizendjarige eik bij Doornenburg.

Goed te zien is dat er aan de linkerzijde nog een extra stuk aan de stam zat, dat een dode tak droeg.

 

Door de huidige omtrek en diameter te meten kon op basis van de gravure van de eik uit 1838 de oorspronkelijke dikte van de stam worden berekend.



 Gravure uit 1838

 

Met het gegeven dat de gemiddelde jaargroei van eiken in ons klimaat 0,1359 cm per jaar is, zou beteken dat de eik meer dan 950 jaar oud moet zijn

en dat hij daarmee officieel de oudste eik van Nederland is.  Zo staat ook beschreven op een bordje bij de boom

Andere experts beweren echter dat de boom “slechts” 500 tot 600 jaar oud zou zijn.


De eik is een Quercus Robur (zomereik) en wordt "Duizendjarige eik" genoemd.

Lokaal staat hij ook al minstens twee eeuwen bekend als de "Uiverboom" (uiver = ooievaar) of “Ulenboom”.

 

 

 

 De eik in 1921

 

De stam is vandaag de dag helemaal hol en aan één zijde open

(deze zijde is afgesloten met een stalen hek, wellicht om te voorkomen dat er een vuurtje in wordt gestookt).

 

Op het stamrestant staan twee dikke maar eveneens holle gesteltakken.

 

Niet uit te sluiten is dat dit uitlopers van een vroegere knotboom zijn geweest



Holte in stam, afgesloten met een hek.

Hier zijn ook duidelijk de twee holle gesteltakken te zien.